We zijn Gods zuivere, volmaakte schoonheid. Hij houdt van ons om wie we zijn, als mensen (niet vanwege onze inspanningen). Hij verheugt zich over ons, zoals een ouder geniet van zijn eigen kind. God is werkelijk blij wanneer we Zijn liefde beantwoorden en we komen naar Hem toe.  Hoewel dat erg bijzonder is, zijn we gewend aan geraakt. In onze christelijke cultuur weten we wat Jezus voor ons gedaan heeft. Maar het zit in onze natuur om de dingen vanzelfsprekend te nemen. We doen het met onze geliefden, en zelfs met God. En dan, plotseling, lezen we iets wat ons herinnert dat God kijkt met plezier naar ons, met passie, net als een bruidegom kijkt naar zijn bruid. We zijn klaar wakker: een mengeling van vreugde, twijfel, verlegenheid spoelt over ons. Is God echt zo gek op mij? Kom op nou, wie houd jij voor de gek? Ongelofelijk, maar waar! En dat is niet een mentale overtuiging: Jezus is voor mij gestorven en door Hem hoor ik nu bij God. Het is een realiteit, die begint nu al. God houdt van mij heel concreet. Hij vindt me niet saai; Hij schaamt Zich niet om mijn gebreken. A.W. Tozer zei dat, door de bloed van het eeuwigdurende verbond, God kan naar ons kijken zoals wij perfect, zonder gebreken of fouten zijn. Hier raak ik in de war: ik nam aan dat God houdt voor mij in Jezus. Het is Zijn karakter en liefde naar mij toe, niet omdat ik zo bijzonder of knap bent. Waar: ik kan in Gods aanwezigheid komen puur door Zijn initiatief, omdat Jezus heeft al mijn fouten (zonden) weggenomen. Maar God ziet mij, mijn unieke persoon, Zijn geliefde kind. En daar ben ik dan, versteld dat mijn persoon plezier en vreugde aan God brengt. En versteld dat God geniet ervan wanneer we Hem terug lief hebben, vanuit het diepste van onze hart. Max Lucado zei eens dat, als God een portemonnee zou hebben, je foto erin zou zijn! Dat is zuivere, ware liefde!

Ik ben nog steeds een beperkt mens, maar ik ben ook zuivere, ware schoonheid. Ik ben allebei. Mijn mens-zijn, mijn gebrokenheid brengt mij juist naar Jezus Christus, naar onvoorwaardelijke liefde.  Hoe is het mogelijk dat ik heel vaak dit schitterend geschenk van verbinding verwaarloos? Nu snap ik beter het nut van discipline. Hoewel ik een hekel heb aan het moet en regeltjes, ik snap erg goed dat wij discipline nodig hebben. In de geschiedenis van de kerk, christenen hebben tijd apart gezet voor Bijbel en gebed. Niet omdat het moest, maar vanuit een diepe overtuiging en liefde voor Jezus. Bovendien, we hebben moeite om zuivere liefde te ontvangen, telkens weer opnieuw. We proberen hard ons best te doen ( de Bijbel zegt ook dat we ons geloof moeten naleven). Maar ergens onderweg, verstopt in onze hart, onze motivatie werd minder zuiver: we proberen God lief te hebben, Hem te laten zien dat wij waardevol zijn om Zijn naam te dragen. Dat wij bijzonder en goed zijn om in Zijn aanwezigheid te komen. Nou, dat zijn we niet…dat is juist onvoorwaardelijke liefde.

Zuivere, ware schoonheid verwijst naar mijn eeuwige, existentieel welzijn in Jezus Christus. Het is die fundamentele en onverwoestbare deel van het mens-zijn: mijn (wel)zijn is voor gezorgd.  Ware, zuivere schoonheid gebeurt het wanneer ik in Gods aanwezigheid kom en die waarheid in mijn hele wezen laat zinken. Dat is best moeilijk: het is veel lawaai om mij heen die mij aan alle kanten trekt, er is drukte in mij…je ziel, je hart tot rust laten komen in Gods’ aanwezigheid is niet vanzelfsprekend. Maar als je daar bent, hoor je steeds meer, steeds duidelijker:”Ssssst…..Ik houd van jou, jij bent mijn zuivere, ware schoonheid!” (Lees 2 Kor. 3:18)